پردازنده‌های جدید فقط برای اجرای محاسبات و پردازش‌های عمومی طراحی نشده‌اند؛ بسیاری از آن‌ها یک واحد گرافیکی داخلی (iGPU) دارند که می‌تواند بدون کارت گرافیک مجزا، بازی‌های سبک و حتی بعضی بازی‌های نسبتاً سنگین را اجرا کند. علاوه بر این، گرافیک مجتمع در پردازش ویدیو، رمزگذاری و رمزگشایی فایل‌ها و کاهش فشار کاری پردازنده نیز کاربرد دارد. نکته جالب این است که قدرت بعضی از گرافیک‌های مجتمع جدید به کارت‌های گرافیک اقتصادی نسل‌های قبلی رسیده یا از آن‌ها فراتر رفته است.

اجرای مدل‌های زبانی بزرگ به‌صورت محلی روی رایانه، دیگر فقط به کارت‌های گرافیک قدرتمند و گران‌قیمت محدود نیست. با پیشرفت پردازنده‌های گرافیکی مجتمع و افزایش حافظه قابل‌استفاده برای هوش مصنوعی، حتی بعضی از رایانه‌های کوچک و پردازنده‌های قدیمی‌تر نیز می‌توانند مدل‌های زبانی را بدون وابستگی دائمی به سرویس‌های ابری اجرا کنند. البته سرعت تولید پاسخ، میزان مصرف انرژی و اندازه مدلی که می‌توان اجرا کرد، به سخت‌افزار و نرم‌افزار مورد استفاده بستگی دارد.

گرافیک مجتمع یا iGPU برای سال‌ها بیشتر به عنوان بخشی ساده از پردازنده شناخته می‌شد که وظیفه اصلی آن نمایش تصویر، اجرای نرم‌افزارهای اداری و پخش ویدیو بود. اما پیشرفت معماری پردازنده‌ها و حافظه‌های پرسرعت باعث شده نسل جدید گرافیک‌های مجتمع فاصله زیادی با مدل‌های قدیمی داشته باشند.

پردازنده‌هایی مانند AMD Ryzen AI 300 با گرافیک Radeon 890M و پردازنده‌های Intel Core Ultra 200V با معماری Xe2 نشان می‌دهند که iGPU می‌تواند برای بازی با رزولوشن 1080p و ویرایش ویدیو و پردازش‌های هوش مصنوعی و شتاب‌دهی رسانه‌ای بسیار توانمندتر از گذشته باشد. AMD برای Radeon 890M از ۱۶ واحد محاسباتی و فرکانس گرافیکی تا ۲.۹ گیگاهرتز استفاده کرده و Intel نیز در برخی مدل‌های Lunar Lake حداکثر ۸ هسته Xe2 را در بخش گرافیکی قرار داده است.