بازی کلاسیک The Legend of Zelda: Ocarina of Time که یکی از شناخته‌شده‌ترین نسخه‌های مجموعه زلدا محسوب می‌شود، حالا به شکل غیررسمی روی کامپیوترهای شخصی نیز اجرا شده و علاقه‌مندان حتی موفق شده‌اند جلوه‌های گرافیکی آن را با فناوری بهبود دهند.

نکته جالب این اتفاق، ترکیب روش‌های جدید اجرای بازی با فناوری‌های هوش مصنوعی انویدیا است. البته اجرای نسخه کامپیوتری بازی و نمایش DLSS 5 دو موضوع جداگانه هستند و نباید تصور کرد که انویدیا یا نسخه رسمی بازی را با این فناوری منتشر کرده‌اند.

پردازنده‌های جدید فقط برای اجرای محاسبات و پردازش‌های عمومی طراحی نشده‌اند؛ بسیاری از آن‌ها یک واحد گرافیکی داخلی (iGPU) دارند که می‌تواند بدون کارت گرافیک مجزا، بازی‌های سبک و حتی بعضی بازی‌های نسبتاً سنگین را اجرا کند. علاوه بر این، گرافیک مجتمع در پردازش ویدیو، رمزگذاری و رمزگشایی فایل‌ها و کاهش فشار کاری پردازنده نیز کاربرد دارد. نکته جالب این است که قدرت بعضی از گرافیک‌های مجتمع جدید به کارت‌های گرافیک اقتصادی نسل‌های قبلی رسیده یا از آن‌ها فراتر رفته است.

اجرای بازی‌های کامپیوتری استیم روی کنسول خود شوند، بازی‌های موجود در کتابخانه‌شان را دریافت کنند و برخی از بازی‌های ویندوزی را مستقیماً روی کنسول اجرا کنند. سازگاری بازی‌ها متفاوت است و احتمال بروز خطا و کرش وجود دارد.

انویدیا با به‌روزرسانی اکتبر فناوری DLSS 5، روی افزایش سرعت پردازش هوش مصنوعی و کاهش مصرف حافظه کارت گرافیک تمرکز کرده است. طبق اعلام این شرکت، مدل جدید در مقایسه با نسخه سپتامبر تا دو برابر سریع‌تر شده و مصرف حافظه گرافیکی آن هنگام اجرای بازی‌ها با وضوح 4K تا ۲۰ درصد کاهش یافته است. این تغییرات با هدف حفظ کیفیت بصری و سبک‌تر کردن بار پردازشی فناوری رندرینگ عصبی انجام شده‌اند.

این به‌روزرسانی برای گیمرهایی اهمیت دارد که از کارت‌های گرافیک سری RTX استفاده می‌کنند؛ زیرا در بازی‌های سنگین، افزایش سرعت پردازش و کاهش مصرف VRAM می‌تواند فضای بیشتری برای اجرای جلوه‌های گرافیکی پیشرفته فراهم کند. البته اعداد اعلام‌شده از سوی انویدیا، نتایج ادعاشده توسط سازنده هستند و میزان بهبود واقعی به بازی، تنظیمات گرافیکی و سخت‌افزار بستگی دارد.

برای بسیاری از گیمرهای PC، رسیدن به رزولوشن 4K زمانی هدف نهایی به نظر می‌رسید؛ اما با افزایش نرخ نوسازی نمایشگرها و محبوب شدن پنل‌های OLED، یک سؤال مهم‌تر مطرح شده است: آیا 4K واقعاً از نرخ فریم بالا مهم‌تر است؟ برای بازی‌های داستانی و گرافیکی، 4K همچنان کیفیت تصویر فوق‌العاده‌ای ارائه می‌دهد، اما در بازی‌های سریع و رقابتی ممکن است نمایشگر 1440p با نرخ نوسازی 360Hz تجربه روان‌تر و پاسخ‌گوتری ایجاد کند.

از طرف دیگر، اجرای بازی‌های جدید با 4K و نرخ فریم بالا فشار بسیار زیادی به کارت گرافیک وارد می‌کند. حتی کارت‌های گرافیک رده‌بالا نیز در بازی‌های سنگین جدید همیشه نمی‌توانند بدون استفاده از فناوری‌های ارتقای تصویر، نرخ فریم بسیار بالا را حفظ کنند. بنابراین انتخاب بین 4K و 1440p بیشتر از آنکه به «بهترین رزولوشن» مربوط باشد، به نوع بازی و سخت‌افزار شما بستگی دارد.

بیشتر گیمرها DLSS را با افزایش FPS و امکان اجرای بازی‌ها در رزولوشن‌های بالاتر می‌شناسند، اما DLSS Super Resolution می‌تواند روی تأخیر ورودی یا Input Lag نیز اثر بگذارد. دلیل اصلی این موضوع ساده است: وقتی کارت گرافیک به‌جای رندر مستقیم تمام پیکسل‌های خروجی، تصویر را از وضوح داخلی پایین‌تر بازسازی می‌کند، زمان لازم برای رندر هر فریم کاهش پیدا می‌کند. NVIDIA نیز DLSS را مجموعه‌ای از فناوری‌های رندر عصبی معرفی می‌کند که علاوه بر افزایش نرخ فریم و کیفیت تصویر می‌توانند به کاهش تأخیر کمک کنند.

این موضوع به‌خصوص زمانی اهمیت دارد که GPU عامل محدودکننده عملکرد بازی باشد. در چنین شرایطی کاهش بار رندر می‌تواند باعث شود فریم سریع‌تر آماده نمایش شود و بخشی از زنجیره تأخیر کاهش پیدا کند. البته DLSS قرار نیست تمام Input Lag را حذف کند و عواملی مانند پردازش CPU، صف رندر و نمایشگر همچنان در تأخیر نهایی نقش دارند.