بیشتر گیمرها DLSS را با افزایش FPS و امکان اجرای بازی‌ها در رزولوشن‌های بالاتر می‌شناسند، اما DLSS Super Resolution می‌تواند روی تأخیر ورودی یا Input Lag نیز اثر بگذارد. دلیل اصلی این موضوع ساده است: وقتی کارت گرافیک به‌جای رندر مستقیم تمام پیکسل‌های خروجی، تصویر را از وضوح داخلی پایین‌تر بازسازی می‌کند، زمان لازم برای رندر هر فریم کاهش پیدا می‌کند. NVIDIA نیز DLSS را مجموعه‌ای از فناوری‌های رندر عصبی معرفی می‌کند که علاوه بر افزایش نرخ فریم و کیفیت تصویر می‌توانند به کاهش تأخیر کمک کنند.

این موضوع به‌خصوص زمانی اهمیت دارد که GPU عامل محدودکننده عملکرد بازی باشد. در چنین شرایطی کاهش بار رندر می‌تواند باعث شود فریم سریع‌تر آماده نمایش شود و بخشی از زنجیره تأخیر کاهش پیدا کند. البته DLSS قرار نیست تمام Input Lag را حذف کند و عواملی مانند پردازش CPU، صف رندر و نمایشگر همچنان در تأخیر نهایی نقش دارند.

Frame Generation یکی از مهم‌ترین فناوری‌های گرافیکی سال‌های اخیر است که با ساخت فریم‌های میانی می‌تواند تعداد فریم‌های نمایش‌داده‌شده را افزایش دهد. با این حال افزایش عدد FPS روی نمایشگر الزاماً به معنی کاهش تأخیر ورودی یا بهتر شدن پاسخ‌گویی بازی نیست. عامل بسیار مهمی که باید در کنار Frame Generation بررسی شود، Base FPS یا نرخ فریم واقعی تولیدشده توسط موتور بازی است.

این تفاوت در بازی‌های سنگینی مانند Cyberpunk 2077 اهمیت بیشتری پیدا می‌کند. اگر بازی بدون Frame Generation با نرخ فریم مناسبی اجرا شود، فریم‌های تولیدشده می‌توانند حرکت را روان‌تر کنند. اما وقتی Base FPS بیش از حد پایین یا ناپایدار باشد، اضافه کردن فریم مصنوعی لزوماً مشکل اصلی را برطرف نمی‌کند و حتی ممکن است تأخیر و نوسان Frametime بیشتر احساس شود.