بیشتر گیمرها DLSS را با افزایش FPS و امکان اجرای بازی‌ها در رزولوشن‌های بالاتر می‌شناسند، اما DLSS Super Resolution می‌تواند روی تأخیر ورودی یا Input Lag نیز اثر بگذارد. دلیل اصلی این موضوع ساده است: وقتی کارت گرافیک به‌جای رندر مستقیم تمام پیکسل‌های خروجی، تصویر را از وضوح داخلی پایین‌تر بازسازی می‌کند، زمان لازم برای رندر هر فریم کاهش پیدا می‌کند. NVIDIA نیز DLSS را مجموعه‌ای از فناوری‌های رندر عصبی معرفی می‌کند که علاوه بر افزایش نرخ فریم و کیفیت تصویر می‌توانند به کاهش تأخیر کمک کنند.

این موضوع به‌خصوص زمانی اهمیت دارد که GPU عامل محدودکننده عملکرد بازی باشد. در چنین شرایطی کاهش بار رندر می‌تواند باعث شود فریم سریع‌تر آماده نمایش شود و بخشی از زنجیره تأخیر کاهش پیدا کند. البته DLSS قرار نیست تمام Input Lag را حذف کند و عواملی مانند پردازش CPU، صف رندر و نمایشگر همچنان در تأخیر نهایی نقش دارند.

انتخاب کارت گرافیک دیگر فقط به قدرت خام GPU و تعداد هسته‌ها محدود نیست. فناوری‌های آپ‌اسکیلینگ و تولید فریم مانند DLSS انویدیا و FSR ای ام دی بخش مهمی از تجربه گیمینگ را تشکیل می‌دهند. مشکل اینجاست که قابلیت‌های مختلف این فناوری‌ها به نسل‌های متفاوت کارت گرافیک وابسته هستند و مقایسه آن‌ها را پیچیده‌تر می‌کنند.

در سال ۲۰۲۶ این تفاوت بیشتر هم شده است. انویدیا با DLSS 5 به سمت رندرینگ عصبی و تولید تصویر مبتنی بر هوش مصنوعی رفته و ای ام دی نیز FSR را به فناوری‌های مبتنی بر یادگیری ماشین گسترش داده است. بنابراین هنگام خرید GPU باید علاوه بر قدرت خام کارت، پشتیبانی نرم افزاری و مقدار رم کارت گرافیک را هم در نظر گرفت.