در ویندوز ۱۱ می‌توان برای هر بازی یا برنامه مشخص کرد که به‌جای ، از کارت گرافیک مجزای لپ‌تاپ استفاده کند. این قابلیت برای اجرای بازی‌ها، تدوین ویدیو و برنامه‌های گرافیکی سنگین کاربرد دارد؛ به‌خصوص زمانی که ویندوز برنامه را به‌اشتباه با گرافیک داخلی اجرا می‌کند. البته انتخاب کارت گرافیک قدرتمندتر همیشه ضروری نیست و ممکن است مصرف باتری و دمای دستگاه را افزایش دهد.

کامپایل شیدر یکی از دلایل احتمالی مکث‌های ناگهانی و افت روانی تصویر در بازی‌های کامپیوتری است. اگر هنگام اجرای دوباره یک بازی با با لگ‌های مقطعی مواجه می‌شوید، ممکن است کش شیدر بازی حذف شده باشد و پردازنده مجبور شود بخشی از شیدرها را دوباره کامپایل کند. افزایش محدودیت فضای کش شیدر در تنظیمات درایور انویدیا می‌تواند در بعضی سیستم‌ها به کاهش این مکث‌ها کمک کند.

این تنظیم به‌خصوص برای افرادی کاربرد دارد که بازی‌های AAA متعددی نصب کرده‌اند و بین آن‌ها جابه‌جا می‌شوند. البته افزایش حجم کش همیشه باعث افزایش FPS نمی‌شود و نتیجه به نوع بازی، وضعیت درایور و سخت‌افزار سیستم بستگی دارد.

اگر مانیتور شما از G-SYNC یا FreeSync پشتیبانی می‌کند، یکی از مهم‌ترین تنظیمات برای داشتن تصویر روان و تأخیر ورودی پایین، تعیین درست سقف FPS است. برخلاف تصور رایج، معمولاً بهتر است نرخ فریم دقیقاً روی حداکثر نرخ نوسازی مانیتور قفل نشود.

قاعده رایج این است که FPS را چند فریم پایین‌تر از حداکثر نرخ نوسازی قرار دهید. NVIDIA نیز برای باقی ماندن در محدوده VRR توصیه می‌کند سقف FPS کمی پایین‌تر از حداکثر نرخ نوسازی تنظیم شود.