جک هدفون ۳.۵ میلی‌متری که روی بیشتر لپ‌تاپ‌ها و کامپیوترهای دسکتاپ قرار دارد، برای بسیاری از کاربران ویندوز ۱۱ کاملاً کافی است. اگر از هدفون معمولی برای تماشای فیلم و گوش دادن به موسیقی استفاده می‌کنید، احتمالاً هیچ دلیلی برای خرید تجهیزات صوتی گران‌قیمت ندارید.

با این حال، کیفیت خروجی صوتی فقط به هدفون یا فایل موسیقی بستگی ندارد. DAC یا مبدل دیجیتال به آنالوگ و مدار آمپلی‌فایر نیز نقش مهمی دارند. بعضی کامپیوترها خروجی ۳.۵ میلی‌متری بسیار خوبی دارند و برخی دیگر ممکن است با نویز یا توان خروجی ناکافی مواجه باشند.

در چنین شرایطی، یک DAC USB C ارزان می‌تواند راهی ساده برای جدا کردن پردازش صدا از مدار صوتی داخلی کامپیوتر باشد. محصولاتی در ابعاد بسیار کوچک، هم DAC و هم آمپلی‌فایر هدفون دارند و حتی ممکن است از PCM تا ۳۲ بیت و ۳۸۴ کیلوهرتز پشتیبانی کنند.

اگر خروجی صوتی کامپیوتر از قبل کیفیت خوبی داشته باشد، تفاوت ممکن است چندان محسوس نباشد. اما برای سیستم‌هایی که خروجی ضعیف یا نویزدار دارند یا برای هدفون‌های سخت‌ران، یک DAC USB C می‌تواند ارتقای منطقی و کم‌هزینه‌ای باشد.

ساندبارها به یکی از محبوب‌ترین روش‌ها برای ارتقای صدای تلویزیون تبدیل شده‌اند؛ کوچک هستند، فضای زیادی اشغال نمی‌کنند و راه‌اندازی آن‌ها معمولاً بسیار ساده است. اما اگر قرار است برای سیستم صوتی خانگی هزینه قابل‌توجهی بپردازید و انتظار دارید چند سال از آن استفاده کنید، یک سیستم متشکل از اسپیکرهای مستقل و گیرنده صوتی‌تصویری می‌تواند انتخاب آینده‌نگرتری باشد.

البته این به معنای بد بودن ساندبار نیست. اگر فضای کمی دارید یا نمی‌خواهید با کابل‌کشی و تنظیم چند اسپیکر درگیر شوید، ساندبار همچنان یکی از راحت‌ترین گزینه‌هاست. مشکل از جایی شروع می‌شود که کیفیت صدا، امکان ارتقا و طول عمر سیستم برای شما اهمیت بیشتری از سادگی نصب داشته باشد.

مشخصات یک مانیتور معمولاً جزئیات زیادی درباره پنل آن ارائه می‌کند؛ از حداکثر روشنایی و دقت رنگ گرفته تا نسبت کنتراست. با این حال، بسیاری از خریداران به جای بررسی تک‌تک این مشخصات، به دنبال گواهی HDR هستند. این نشان می‌تواند اطلاعات مفیدی درباره توانایی نمایشگر در زمینه روشنایی، رنگ و کنتراست ارائه دهد، اما همه مانیتورهایی که عبارت HDR را روی جعبه یا صفحه مشخصات خود دارند، لزوماً تجربه HDR خوبی ارائه نمی‌کنند.

استاندارد DisplayHDR توسط انجمن VESA برای ساده‌تر کردن تشخیص مانیتورهای دارای قابلیت HDR ایجاد شده است. نمایشگری که گواهی DisplayHDR دریافت می‌کند، باید الزامات مشخصی را در آزمایش‌های عملکردی VESA پشت سر بگذارد. با این حال، تفاوت قابل‌توجهی میان سطوح مختلف این استاندارد وجود دارد و صرفاً دیدن عبارت HDR روی مشخصات یک مانیتور برای ارزیابی کیفیت آن کافی نیست. با گیم پلنت همراه باشید تا تفاوت واقعی مانیتور HDR و مانیتور معمولی را بررسی کنیم.

بازی Onimusha: Way of the Sword سال بسیار موفق کپکام را تکمیل می‌کند؛ عنوانی که پس از Resident Evil Requiem و Pragmata در اختیار گیمرها قرار گرفته است. این بازی نیز مانند دو عنوان دیگر با موتور اختصاصی RE Engine ساخته شده؛ موتوری که طی سال‌های اخیر انعطاف‌پذیری بالای خود را در پشتیبانی از سخت‌افزارهای مختلف نشان داده است.

برای بررسی میزان وابستگی بازی به پردازنده، ۳۱ مدل CPU مختلف را در بنچمارک رایگان بازی آزمایش کردیم. نتیجه کلی نشان می‌دهد که RE Engine فشار بیشتری روی کارت گرافیک وارد می‌کند، اما پردازنده همچنان تأثیر قابل توجهی بر عملکرد دارد. در این آزمایش، مدل‌هایی از نسل‌های جدید مانند Core Ultra 7 270K Plus در کنار پردازنده‌های قدیمی‌تری مانند Ryzen 7 2700X قرار گرفتند.

عملکرد بیشتر پردازنده‌ها تقریباً مطابق انتظار بود، اما چند نتیجه غیرمنتظره نیز به دست آمد. مهم‌ترین مورد به پردازنده‌های ۱۲ هسته‌ای جدید Ryzen 9 مربوط می‌شود که در این بازی نتوانستند عملکردی متناسب با مشخصات خود ارائه دهند. با گیم پلنت همراه باشید تا بنچمارک پردازنده‌های مختلف اینتل و ای‌ام‌دی در این بازی جذاب و گرافیکی را بررسی کنیم.

روزهای سختی برای علاقه‌مندان به کامپیوتر است. قیمت قطعات بالا رفته و خرید رم و SSD جدید دیگر مثل گذشته ساده نیست. از طرفی، وقتی بازی‌های جدید به سخت‌افزار قدرتمندتری نیاز دارند، استفاده از راهکارهایی مانند Lossless Scaling می‌تواند تا حدی مشکل را برطرف کند. من هم امسال قصد داشتم کامپیوترم را کمی ارتقا دهم، اما فعلاً این کار را تا زمانی که قیمت‌ها منطقی‌تر شوند به تعویق انداخته‌ام.

در عوض، تصمیم گرفتم بدون پرداخت حتی یک ریال، از سخت‌افزار فعلی کامپیوترم عملکرد بیشتری بگیرم. با گیم پلنت همراه باشید تا ۶ راهکار ساده برای بهبود سرعت سیستم گیمینگ و ارتقای عملکرد آن را بررسی کنیم.

اگر تا به حال مشخصات لپ‌تاپ‌های برندهای مختلف را با یکدیگر مقایسه کرده باشید، احتمالاً تفاوت‌های زیادی میان آن‌ها دیده‌اید؛ اما یک ویژگی تقریباً همیشه ثابت است: ظرفیت باتری.

با توجه به اینکه عادت‌های رایجی وجود دارند که باعث کاهش عمر باتری می‌شوند، منطقی به نظر می‌رسد که سازندگان لپ‌تاپ بخواهند بزرگ‌ترین باتری ممکن را داخل دستگاه‌های خود قرار دهند. با این حال، تقریباً هیچ لپ‌تاپی با باتری بیشتر از ۹۹ وات‌ساعت یا به اختصار (Wh پیدا نمی‌کنید!

این موضوع به محدودیت فناوری باتری مربوط نمی‌شود. باتری‌هایی با ظرفیت بسیار بیشتر از ۹۹ وات‌ساعت در تجهیزات تخصصی مختلف وجود دارند. اما باتری لپ‌تاپ‌ها به دلیل مشخصی معمولاً در این محدوده متوقف می‌شود؛ در غیر این صورت، امکان سفر هوایی با لپ‌تاپ بسیار دشوارتر می‌شد.